İçeriğe geç
Dizi Oyuncu Ajansı Başvur
Kadıköy'de bir kafe sahnesinin loş kulisinde, makyaj yapılan genç erkek oyuncu meslektaşıyla konuşuyor.
Blog

Yaralı ya da acı çeken karakter nasıl oynanır

Sahte bir morlukla geçen tek bir set gününde öğrendiklerim: acıyı göstermek yerine saklamak, devamlılık notları ve ağır sahneden sonra kendine dönmek.

Sabah yediden önce, makyaj koltuğunda

Kolumdaki morluk sahteydi ama aynaya baktığımda ilk düşündüğüm şey, bu kolu nasıl taşıyacağımdı. İki yıldır bu işi yapıyorum ve yaralı karakter oynamak önüme ilk geldiğinde, acıyı yüzümde göstermem gerektiğini sanıyordum. Bir gündüz kuşağı dizisinde trafik kazası geçirmiş genç bir adamı oynuyordum. Sette geçen o tek günü anlatmak istiyorum, çünkü bu konuda öğrendiklerimin çoğu o gün oldu.

Makyaj sanatçısı yarayı yaparken bana bir soru sordu: Bu çocuk kaç gündür böyle? Cevap veremedim. Senaryoda yazmıyordu, ben de hiç düşünmemiştim. Oysa çok şey değiştiriyor. Üç saatlik bir yarayla üç haftalık bir yara aynı taşınmaz. İlk saatlerde insan şoktadır, yarasını durmadan kontrol eder. Üç hafta sonra alışmıştır, yalnızca belli hareketlerde yüzü buruşur. Kendime bir cevap verdim: dokuz gün. Bunu kimseye söylemedim, gerek de yoktu. Ama o andan sonra kolumu nasıl tutacağımı biliyordum.

Yaralı karakter oynamak ilk çekimde bana ne öğretti

Sahne basitti. Mutfağa giriyorum, bardak alıyorum, annem iyi olup olmadığımı soruyor. Provada kolumu sürekli göğsüme bastırdım, her harekette hafifçe inledim. Kendimi gayet inandırıcı buluyordum. Yönetmen yanıma geldi ve sakin bir sesle şunu söyledi: Sen acıyı bize gösteriyorsun, o ise saklamaya çalışıyor.

Bu cümle kafamda hâlâ dönüyor. Acı çeken insanların çoğu acısını göstermek istemez, hele bir yakınının yanında. Asıl oyun, saklamaya çalışırken kaçırdığı küçük anlarda saklı. Bardağa uzanırken alışkanlıkla sağ eli kaldırıp yarı yolda vazgeçmek, rafın yüksek olduğunu fark edip bir saniye durmak, annesine dönüp gülümserken nefesini tutmak. Üçüncü tekrarda bunları denedim ve kimse bir şey söylemedi. Sette bu iyiye işarettir.

Kamera yakın plandayken bu daha da belirginleşiyor. Tiyatroda arka sıraya ulaşmak için biraz büyütmen gerekebilir, ama kamera zaten her şeyi büyütüyor. Kaşta küçük bir kasılma ya da yutkunurken gecikmiş bir an çoğu zaman yetiyor. Fazlası seyirciye oyun gibi geliyor.

Öğle arasında fark ettiğim şey

Yemekte tabağı sağ elimle tutuyordum, rahat rahat. Arada karakterden tamamen çıkmışım. Bu tek başına sorun değil, kimse bütün gün karakterde kalmak zorunda değil. Sorun şuydu: öğleden sonra sabahki sahnenin devamı çekilecekti ve sabah hangi omzumu düşük tuttuğumu, kolumu ne kadar kıvırdığımı tam hatırlamıyordum. Senaryo sorumlusu fotoğraflarla takip ediyordu ama bunu tamamen ona bırakmak bana doğru gelmedi.

O günden beri küçük bir not tutuyorum. Yara nerede, hangi hareket acıtıyor, hangisi acıtmıyor, karakter neyi asla yapmaz. Üç dört satır, fazlası değil. Sahneler sırasız çekildiği için bu not beni defalarca kurtardı.

Bir de gerçekten acı hissetmeye çalışma meselesi var. Bazı oyuncuların kendini fiziksel olarak zorladığını duymuştum. Ben bunu denemedim, önermem de. Bedeninde gerçek bir zorlanma yaratmak hem riskli hem de tekrarlanabilir değil; bir sahneyi on beş kez çekebilirsin. Onun yerine kendi hafızamı kullanıyorum. Yıllar önce ayak bileğimi burktuğumda merdiven inerken ağırlığımı nasıl tarttığımı hatırlıyorum. O hareketi bedenim biliyor, yeniden canımı yakmama gerek yok.

Öğleden sonra, görünmeyen yara

Günün asıl zor sahnesi buydu. Karakter kazada bir arkadaşını kaybetmiş ve bundan ilk kez söz ediyor. Fiziksel yaradan çok daha zordu, çünkü tutunacak bir morluk yoktu. Senaryoda gözyaşı yazmıyordu ama ilk tekrarlarda kendimi ağlamaya zorladım. Olmadı. Gergin ve kasılmış göründüm, monitörde bunu ben bile gördüm.

Dördüncü tekrardan önce partnerime baktım. Bütün sahne boyunca ona değil, kendi içimdeki duyguya bakıyormuşum. Bu sefer yalnızca onu dinledim, sanki cevap vermek zorunda değilmişim gibi. Cümlenin ortasında durdum, devam edemedim, sonra kısa bir kelimeyle bitirdim. Kullanılan tekrar o oldu.

Duygusal yarası olan karakter çoğu zaman kelimelerle kavga ediyor. Söylemek istediğiyle söyleyebildiği arasında bir boşluk var ve izleyici o boşluğa bakıyor. Benim işim o boşluğu doldurmak değil, açık bırakmakmış.

Eve dönerken karakteri setde bırakmak

Ağır bir günden sonra karakteri üstümden atmak bana eskiden zor gelirdi. Şimdi basit şeyler yapıyorum: setten bir durak önce inip yürüyorum, duş alıyorum, karakterle hiç ilgisi olmayan bir müzik açıyorum. Bazen bir arkadaşımı arayıp tamamen saçma bir şeyden konuşuyorum. Uykumu korumaya çalışıyorum, çünkü ertesi gün yine aynı yarayı taşıyacağım.

Yaralı karakter oynamak üzerine öğrendiklerimin hepsi o tek günden çıkmadı elbette, ama yönümü o gün buldum. Artık her yeni role küçük bir soru listesiyle gidiyorum: Ne zamandır böyle? Kimden saklıyor? Neyi asla yapmaz? Sen en son hangi acını birinden sakladın? Oradan başlamak hiç fena bir fikir değil.

Hazırlığını sürdürmek için kamera önü oyunculuk teknikleri ve oyunculuk yeteneğini geliştirmek için ne yapılmalı yazıları da işine yarayabilir. Hazır hissettiğinde oyuncu başvurunu buradan yapabilirsin.

Sık sorulan sorular

Sahnede ağlamam gerekiyor ama gözyaşı gelmiyorsa ne yapmalıyım?

Önce senaryoda gerçekten gözyaşı isteniyor mu, yönetmenle konuş; çoğu zaman istenen şey duygunun kendisidir, yaş değil. Kendini zorlamak genelde gerginlik olarak görünür. Partnerini dinlemeye ve karakterin neyi söyleyemediğine odaklanmak daha sahici sonuç verir. Gerekirse sette yardımcı yöntemler de kullanılabilir, bunu ekip planlar.

Yönetmen acının daha belirgin olmasını isterse ne yapmalıyım?

Yönetmenin isteği önceliklidir, çünkü sahnenin bütününü o görüyor. Belirginliği yüz ifadesini büyüterek değil, karakterin saklamaya çalışırken başarısız olduğu anları çoğaltarak artırabilirsin. Bir iki farklı doz deneyip hangisinin istendiğini sormak da gayet normal.

Gerçek bir sakatlığı olan karakteri oynarken nelere dikkat etmeliyim?

O durumu yaşayan insanların gündelik hayatını gözlemlemek ve mümkünse dinlemek en sağlıklı başlangıç. Acıyı karikatüre çevirmekten kaçın; o insanlar için o durum hayatın sıradan bir parçası. Yapım ekibinde danışman varsa sorularını ona yönelt.

Ağır sahnelerden sonra günlerce kendime gelemiyorsam bu normal mi?

Duygusal açıdan yoğun sahnelerin bir süre etkisini sürdürmesi pek çok oyuncunun yaşadığı bir şey. Yine de bu hal uzuyor, uykunu ya da günlük hayatını bozuyorsa bir uzmandan destek almak doğru olur. Setten sonra karakterden çıkmak için kendine küçük ve düzenli alışkanlıklar edinmek de işe yarar.

Başvurunu yap